Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΒΑΡΡΟΑ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΟΞΑΛΙΚΟΥ ΟΞΕΟΣ ΣΕ ΓΛΥΚΕΡΙΝΗ:




Πρόκειται για επιστημονική εργασία που δημοσιεύτηκε το 2015 (Apidologie, DOI 10.1007/S13592-015-04057)και αφορά εκτεταμένους πειραματισμούς σε μελίσσια στην Αργεντινή.
Σύμφωνα με την εργασία αυτή, το οξαλικό οξύ εφόσον εμποτιστεί σε γλυκερίνη και το διάλυμα εμβαπτιστεί σε λωρίδες κυτταρίνης(χαρτόνια),παραμένει δραστικό για μεγάλο χρονικό διάστημα και με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή μια μόνο εφαρμογή, χωρίς επαναλήψεις με δράση εναντίον της βαρροα ακόμα και 42 ημέρες μετά.
Περισσότερα περιοδικό ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΕΥΧΟς 252,ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2017 ΣΕΛ.101

Οξαλικό οξύ με γλυκερίνη σε ταινίες:   απο το ΑΠΘ-www.beelab.gr



1. Αργεντίνοι ερευνητές έχουν δοκιμάσει το διάλυμμα Νερού+Γλυκερίνης+Οξαλικού οξέως κατά του Βαρρόα.
Στα υπέρ είναι ότι αυτό εφαρμόζεται ακόμα και για 42 ημέρες με αποτελεσματικότητα γύρω στα 93%, η παρουσία ή μη γόνου δεν μας απασχολεί, η θερμοκρασία περιβάλλοντος έχει μεγάλο εύρος (-2οC ~ 42oC) και η εποχή εφαρμογής είναι η οποιαδήποτε επιθυμούμε.

2. Εν συνεχεία το ΑΠΘ πραγματοποίησε πειράματα στα Ελληνικά δεδομένα πάνω σε αυτή την φόρμουλα και κατέληξε στα εξής:
Οι δοκιμές έγιναν Απρίλιο~Ιούνιο 2017 με εύρος θερμοκρασιών 15,3οC ~ 33,4oC.
Οι δοσολογίες που τελικά επικράτησαν είναι: 100ml νερό + 130ml Γλυκερίνης +120gr Ο.Ο.
Η Γλυκερίνη διαλύθυκε στο νερό, προστέθηκε το Ο.Ο. και σε μπεν-μαρί θερμάνθηκε το διάλυμμα στους 70οC επί 45'.
Παράγεται διάλυμμα περίπου όγκου 300ml ή βάρους 360gr.
Η κρισιμότητα κατά το ΑΠΘ εστιάζεται στην πολύ καλύ διάλυση του ΟΟ στο μίγμα νερού και Γλυκερίνης. Ο χρόνος των 45' κρίνεται ικανοποιητικός για να καταστεί το διάλυμμα εντελώς διαυγές.



{ Στην πράξη εμείς που δοκιμάσαμε την φόρμουλα, παρατηρήσαμε ότι σε 15΄ περίπου το διάλυμμα είχε πλήρη διαύγεια. }

Στο διάλυμμα εμποτίζονται αμέσως σπογγοπετσέτες διαστάσεων 40 cm * 3 cm. Το διάλυμμα  κρυσταλλώνει πολύ γρήγορα σε θερμοκρασία δωματίου.
Για την πιο πάνω ποσότητα απαιτούνται 13 σπογγοπετσέτες, διότι η κάθε μία απορροφά περίπου 27,5 gr διαλύμματος.

Η εφαρμογή σε δεκάρι μελίσσι γίνεται με 4 σπογγοπετσέτες στα πλαίσια 2-4-6-8.



Η αποτελεσματικότητα (από πτώση των ακάρεων) που μετρήθηκε από το ΑΠΘ έφτασε σε ποσοστό το 97,1% και μετά από διόρθωση κατά Abott φτάνει το 95,5%.

Η τοξικότητα για τις μέλισσες μετρήθηκε στις 35 νεκρές μέλισσες/ημέρα αλλά μετά τις 2-3 ημέρες αυτός ο ρυθμός πέφτει αισθητά.

Η ανάπτυξη των σμηνών δεν επηρεάστηκε αρνητικά.

Η δράση των σπογγοπετσετών κρίνεται ως πολύ αποτελεσματική κατά τις 20 πρώτες ημέρες εφαρμογής.

Παρατηρήσεις:
Μετά από 1 μήνα εφαρμογής των σπογγοπετσετών μερικές είχαν πλέον αποσυντεθεί (πιθανόν λόγω της δράσης του ΟΟ).
Μερικές ταινίες είχαν καλυφθεί από Πρόπολη.
Τα σημεία που ακουμπάνε οι ταινίες στις κηρύθρες είχαν σαφή αλλοίωση (φαινόμενο που παρουσιάζεται σε κάθε ταινία με ακαρεοκτόνο δράση).
Όσον αφορά τα υπολείμματα, το ΟΟ δεν συσσωρεύεται στο κερί σαν υδατοδιαλυτό που είναι από την φύση του.
Ήδη το ΟΟ ανιχνεύεται σε φυσικές συγκεντρώσεις στο μέλι από 8 έως 300mg/Kg.
Ανεπίσημα έχουν τεθεί όρια στην ανίχνευση του ΟΟ στο μέλι που είναι τα 900mg/Kg.
Με μία ή δύο εφαρμογές του ΟΟ η συγκέντρωση του στο μέλι φτάνει τα 200~500mg/Kg.
Το ΑΠΘ δεν μέτρησε την συγκέντρωση του ΟΟ στο μέλι μετά την πιο πάνω αναφερόμενη εφαρμογή, αλλά οι Αργεντίνοι ερευνητές δηλώνουν ότι δεν παρατηρήθηκε καμία άυξηση της συγκέντρωσης του ΟΟ, τόσο στο μέλι όσο και στο κερί. Κατά συνέπεια καταλήγει το περιοδικό, η χρήση αυτής της μεθόδου είναι αρκετά ασφαλής και πιθανόν να μπορεί να εφαρμοστεί ακόμα και 10 μέρες πριν από κάποιον τρυγο.

Μένει τώρα πλέον να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα του σε βάθος χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: